Komt daarbij nog het conflict met de dorpspriester, die van op zijn preekstoel het verbod aan zijn parochianen oplegde om nog maar iets te maken te hebben met Jan Frans Hereman. De uitzichtloze financiële situatie, het conflict met de dorpspriester, de lokroep van Brazilië, (stond destijds in de kranten vermeld) doen hem ertoe besluiten om weg te gaan uit Eksaarde. Jan vertrekt dan ook in 1888 met een groot deel van zijn gezin (veertien personen) naar Brazilië, waaronder zijn oudste zonen Petrus (1863 - 1932) en Theophile (1870 - 1946).Het jongste kind heeft nauwelijks de leeftijd van 1 jaar. Vanuit de Duitse havenstad 'Bremen' doen zij de oversteek met de boot "SS Berlin" richting Brazilië.

Eens aangekomen in de havenstad Santos, blijken Jan zijn goudstukken gestolen en richt hij zich tot het Belgisch Consulaat die hem enkele dagen financiële hulp verschaft. Hij krijgt, zoals beloofd, een stuk grond in pacht in het achterland van São Paulo, ongeveer 200 km landinwaarts, in een totaal afgelegen gebied met "alleen zand, keien, struiken en onkruid". Na vijf jaar is de grond in cultuur gebracht met koffieplanten die na vijf jaar vruchten dragen.

Maar het zaaien en oogsten gaat niet zonder slag of stoot.